Piepjong en aan de top

Nauwelijks dertig zijn ze, en ze staan al boven aan de ladder, of zijn er heel dichtbij. Hoe zijn ze daar zo snel gekomen? En wat betekenen al die ambities voor de rest van hun leven? Drie geslaagde professionals over hun succes.

barth

Ik was reuze tevreden met mijn zesjes

Job Barth (30)

Is: directeur Saxo Bank

Opleiding: mavo, highschool in Amerika en politicologie

Was: 27 toen hij directeur bij Saxo Bank werd

‘Pas een halfjaar nadat ik aangesteld was, kregen media lucht van de “27 jaar jonge bankdirecteur”. Ik heb toen een paar interviews gegeven voor radio en krant, maar tegen De Wereld Draait Door zei ik nee. Ik had allerlei redenen voor deze keuze, maar in retrospectief besef ik dat ik gewoon bang was om af te gaan. Het is een van de weinige keren in mijn leven dat ik uit angst heb gehandeld. Ik luister niet naar angst, net zo min als ik bezwijk onder druk van anderen. Dat is altijd al zo geweest. Ik volg mijn eigen pad. Dat ik slechts mavo deed terwijl mijn broer en zus op het vwo zaten, heeft me nooit dwarsgezeten. Mijn overtuiging is: I can do anything I put my mind to. Dat is geen arrogantie, want ik denk dat dit voor iedereen geldt.’

‘Als ik vroeger een playstation of scooter wilde hebben, moest ik die zelf verdienen van mijn moeder. Ik ben haar dankbaar voor deze manier van opvoeden. Zelf verantwoordelijkheid nemen voor je leven, dat is iets waar ik heilig in geloof. “Spreek je uit” is mijn mantra. Je doelen worden tastbaar als je ze opschrijft en kenbaar maakt. Daarbij, als je je mond houdt, zal niemand ze raden. Ik was pas een halfjaar in dienst bij Saxo toen ik tijdens mijn beoordelingsgesprek mijn ambitie uitsprak: de functie van managing director.’

‘Die ambitie had ik niet van kinds af aan. Op highschool – ik verhuisde op mijn 15de met mijn ouders naar de VS – vroeg mijn mentor of het thuis wel goed ging, “want je haalt zulke lage cijfers”. Volgens de Amerikaanse norm was dit zo, maar ik was op zijn Hollands reuze tevreden met mijn zesjes. De lerares dacht echter dat ik meer kon. Pas toen, door haar vriendelijke gepush, ging ik harder werken. Het klinkt misschien vreemd uit de mond van een 30-jarige bankdirecteur, maar ik ben een laatbloeier.’

‘Na mijn studie politicologie aan Berkeley ging ik tijdelijk een salesfunctie doen bij een financiële onderneming in Amsterdam. Een halfjaar later werd het bedrijf overgenomen door Saxo Bank. “Ik bel met zo’n 80 klanten per dag en vind het heerlijk”, vertelde ik mijn moeder toen zij vroeg wat mijn werk inhield. Menselijk contact vind ik het interessantste wat er is en ik haal er oneindig veel energie en inspiratie uit. Bij vrienden ben ik een soort teek; van een filosofisch ingestelde vriend leer ik veel op maatschappelijk vlak, de gepassioneerde kunstliefhebber legt mij weer het werk uit van Rothko, enzovoort. Buiten de “gewone” mens inspireren vooral Amerikaanse en Britse politici mij. Ik luister vaak naar podcasts van speeches van onder anderen Obama, Churchill en John en Bobby Kennedy. Zelf hoop ik mensen aan te steken met mijn enthousiasme en optimisme. En: zet mij naast jou op een tredmolen en ik blijf langer rennen al wordt het mijn dood. Dit doorzettingsvermogen is denk ik een van de belangrijkste redenen dat ik zo snel op deze positie terechtgekomen ben.’

‘Ik ben geen vaderlijke leider; niet omdat ik daar te jong voor ben, maar omdat ik terughoudend ben in het geven van complimenten. Ik geef ze alleen bij exceptionele resultaten. Er zullen werknemers zijn die dit vervelend vinden, maar ik vind dat continu “good job!” zeggen de waarde van een compliment devalueert.’

‘Leeftijd vind ik onbelangrijk en nietszeggend. Wat niet wegneemt dat ik veel heb aan mijn oudere werknemers. Ik heb misschien evenveel kennis van de financiële markt, maar dertig jaar achter een handelsdesk geeft iemand waardevolle ervaringen en emoties die ik niet kan inhalen. Ik besef dat 27 jong is om eindverantwoordelijke van een bank te worden, maar wil het ook relativeren. Ten eerste ben ik al jong begonnen met werken. Daarbij zijn er bij de grote banken ook zeer succesvolle jonkies, die dezelfde soort verantwoordelijkheden hebben als ik. Maar binnen hun bank zijn zij een van de velen, mijn titel “directeur” klinkt natuurlijk aansprekender. De eerste keren dat ik directieleden sprak van andere banken, vond ik best spannend. Maar doorgaans werd ik hartelijk gefeliciteerd en uiterst vriendelijk benaderd. Ik ben ook nooit behandeld als jonge wijsneus – het helpt denk ik wel dat ik lang en groot ben.’

‘Er valt voor mij nog genoeg te ambiëren, binnen het bankwezen of erbuiten, ik houd alle opties open. Ik zal in ieder geval niet voor de makkelijke weg gaan. Ik vind dat mensen door het systeem structureel klein worden gehouden, de overheid stimuleert de hang naar veiligheid. In de film Up in the air wordt er gevraagd: “Hoeveel hebben ze jou moeten betalen om je droom op te geven?” Dat zal mij nooit gebeuren. Zodra ik ben uitgeleerd en uitgekeken, is het tijd voor een volgende stap.’

houw
Avondjurk: Ted Baker; ringen: Pandora; schoenen: Barbara Bui.

‘Ergens ben ik gewoon een beetje een nerd’

Antoinette van der Hauw (30)

Is: senior advocaat-medewerker Loyens & Loeff

Doet: deals van 250 miljoen

Werkt: 60 uur of meer per week

‘Ik hou niet van hiërarchie. Het klinkt misschien gek, want in de advocatuur is die sterk aanwezig, maar ik doe er niet aan mee. Ik ben niet snel onder de indruk van een ander, ook niet van “hoge bomen”. Niet omdat ik ze niet op waarde schat, maar omdat ik uitga van mijn eigen kracht. Ik verkondig mijn mening, of ik nu de ceo of receptionist tegenover me heb. De zwakste troef vind ik als een ouder iemand zegt: maar dat doen we al twintig jaar zo!’ Mensen, de wereld draait door! Omdat ik me in mijn werk altijd goed voorbereid, lukt het me vaak alsnog diegene op inhoud te overtuigen het nu eens anders te doen.’

‘Toen ik op mijn 26ste voor het eerst alleen naar een nieuwe cliënt ging, probeerde ik er wel ouder uit te zien. Jurkje aan, goeie pumps en opgestoken haar, zo hoopte ik mijn meisjes-uiterlijk te maskeren. Vlak voor mijn afspraak kreeg ik van een collega de opmerking: “Wat zie jij er sexy uit!” Ik schrok, dat was totaal niet de bedoeling! Maar ik besefte dat hij gelijk had; ik zag er eerder uit als sexy strenge juffrouw dan als degelijke advocaat. Vanaf dat moment besloot ik niet meer te veel na te denken over mijn kleding; dan maar meisjesachtig. Het heeft ook voordelen om jong te zijn; als we minder gewichtig willen overkomen, bel juist ik de wederpartij, en niet een van de mannelijke partners boven me. Soms krijg je als “naïef meisje” meer gedaan.’

‘Mijn broertjes, zusje en ik zijn alle vier mijn vader achternagegaan; allemaal zijn we advocaat of advocaat in wording. En allemaal enorm gedreven. Mijn ouders snappen er niets van, ze hebben totaal niet gepusht, eerder afgeremd: “Waarom neem je nu Latijn én Grieks? Je hebt het al zo druk!” Ik deed inderdaad veel: zo hockeyde ik hoog waardoor ik vier keer per week op het veld stond en zat ik in de leerlingenraad van mijn school. Ook leerde ik altijd braaf mijn proefwerken en haalde ik hoge cijfers. Ergens ben ik gewoon een beetje een nerd. Gelukkig vonden mijn vriendinnetjes me geen vervelende streber, ze zagen vooral dat ik van alles genoot. Als ik veel op mijn bord heb, maakt me dat een gelukkig mens. Als klein meisje ging ik met mijn broertje de buurt rond om kaartjes te slijten voor onze “circusvoorstelling”. Nadat we alle buren hadden overgehaald, moesten we alleen nog even de show in elkaar flansen. En mijn moeder vertellen dat een uur later de halve buurt in de tuin zou staan.’

‘De partners voor wie ik werk duwen me soms met vakantie – “anders vind je je werk straks niet meer leuk”. Daar kan ik me niets bij voorstellen; ik hou van mijn vak, geniet oprecht van al die uren op kantoor. Mijn man doet ook fusies en overnames, maar dan vanuit een bank. Dus ja, thuis hebben we het ook vaak over werk. Overigens niet tijdens het eten, want dat doen we zelden samen; we komen vaak pas om een uur of 22.00 terug van kantoor. Voor beiden is het erg fijn geen zeurende “waarom ben je nooit thuis”-wederhelft te hebben.’

‘Ik ben net moeder geworden van Duco, mijn eerste kind. In vergelijking met vriendinnen aan de vroege kant, maar ik heb het bewust zo gepland. Mijn carrière heb ik al behoorlijk op de rit en na mijn verlof blijf ik fulltime werken. Sommige vrouwen hebben daar kritiek op, wat ik niet snap; zelf oordeel ik niet over hoe anderen hun leven invullen.’

‘Drie jaar geleden moest ik voor het eerst in mijn eentje een deal closen omdat de betreffende partner met vakantie was. Op zondag werd ik gebeld door de cliënt, een directeur-grootaandeelhouder: “Morgen gaan we het doen.” Ik voelde dat hij enigszins huiverig was dat niet een oude rot maar een 27-jarig meisje zich over zijn miljoenen ging ontfermen, maar in plaats van zenuwachtig te worden dacht ik: I’ll show you!’ Op maandagochtend begon ik, ik werkte op adrenaline 48 uur aan een stuk door, en die woensdag werd er getekend. Zelfs de advocaat van de wederpartij complimenteerde me met mijn werk. Dan slaap je wel lekker die nacht! Sowieso ben ik een goede slaper, ik lig nooit wakker van mijn werk.’

‘Soms denk ik wel eens dat ik het lot tart; het gaat me te veel voor de wind, zowel in mijn privéleven als in werk. Ik besef dat ik lekker bezig ben in mijn carrière, maar ik heb er ook hard voor gewerkt. Wel heb ik geluk gehad: ik ben op een goed moment afgestudeerd, voor de crisis, en heb bij M&A twee fijne partners die in me geloven en me vanaf het begin veel verantwoordelijkheid gaven. In de nabije toekomst hoop ik zeker zelf partner te worden, en dezelfde begeleiding te kunnen geven die ik nu van hen ontvang.’

hageman

 

‘Een oudere arts noemde me ‘‘snotneus’’’

Michiel Hageman (30)

Is: orthopeed, onderzoeker en ondernemer, mede-oprichter/eigenaar van Patient+, een onlineplatform voor gezamenlijke besluitvorming

Opleiding: geneeskunde UvA, promovendus UvA, onderzoek aan het Massachusetts General Hospital Boston (Harvard Medical School)

Werkt: 75-80 uur per week

‘Ik denk sneller dan ik kan praten. Bij patiënten schakel ik drie versnellingen terug, maar als ik om de tafel zit met investeerders voor mijn bedrijf, ga ik vaak veel te rap. Dan zie ik ze kijken: joe, we zijn je allang kwijt.’

‘Afgelopen anderhalf jaar heb ik dubbele werkweken gedraaid. Ik sta iedere ochtend om 5.00 op, werk een aantal mails weg, daarna ga ik vaak even sporten en om 7:30 begin ik in het ziekenhuis. ’s Avonds na mijn dienst bereid ik eventuele operaties en de polikliniek van de volgende dag voor en werk ik aan mijn onderneming Patient+. Het zaadje van dit bedrijf werd tijdens mijn coschappen geplant, toen ik merkte dat veel patiënten slecht geïnformeerd waren en hierdoor geen weloverwogen keuze konden maken over hun behandeling‧ – soms hadden ze zelfs geen idee van de diagnose. Ik was ervan overtuigd dat het anders kon en moest. Toen ik later onderzoek ging doen aan Harvard Medical School, werkte ik samen met een maatje en plastisch chirurg in opleiding de basis uit voor Patient+: een onlinetool waarmee de patiënt, ook als die laaggeletterd is, en de arts samen kunnen beslissen over de passende behandeling. De beste optie is immers vooriedereen anders.’

‘Als kind was ik niet uitzonderlijk ambitieus en ik was een vrij normale puber; als op school twee uur uitvielen dacht ik heus niet: wat slecht georganiseerd. Wel ging het vwo me gemakkelijk af en heb ik van jongs af aan al een behoorlijke mening; zo zat ik op mijn 11de samen met toenmalig staatssecretaris van VWS Erica Terpstra aan tafel bij Jack Spijkerman omdat ik een jeugddebat over jongerenparticipatie had gewonnen. Ik ben altijd een bezigbaasje geweest. Breed geïnteresseerd ook. Ik sportte veel, zat in het jeugdbestuur van mijn voetbalclub en op mijn 19de was ik voorzitter van de VVE van 13 panden. Ook las ik al jong zelfontwikkelingsboeken van mijn vader als The 7 Habits of Highly Efficient People.’

‘Mijn vader was ingenieur bij Shell; daardoor hebben we veel in het buitenland gewoond, onder andere in Denemarken, Saoedi-Arabië en Maleisië. Mijn moeder is energiek en ondernemend en de grootste aanjager van haar kinderen. Ze wil voorkomen dat mijn zusjes en ik kansen laten lopen. Het werkt stimulerend, maar brengt ook hoge verwachtingen met zich mee. Zelfs nu moet ik me soms verdedigen waarom mijn promotie nog niet is afgerond. Naast de promotie moet mijn sociale leven het soms ontgelden; waar vriendjes op een donderdagavond om 22.00 nog bier gaan drinken, lig ik al in mijn bed, anders trek ik mijn volle schema niet. Natuurlijk vind ik dat jammer en maakt me dat soms onzeker; ik moet erop letten dat vrienden me wel blijven uitnodigen. Mijn vriendin vindt het ook niet altijd leuk dat ik zo hard werk. Wel staat ze achter mij en mijn bedrijf en heeft ze als marketeer en socioloog waardevolle input.’

‘“Can I see the doctor now?” vroeg onlangs een patiënt toen ik klaar was met mijn uitleg. Toch nemen de meeste patiënten mij direct serieus, ondanks mijn jonge voorkomen; de witte jas doet denk ik wonderen. Ik moet er eerder voor waken dat collega’s mij als bijdehante wijsneus zien. Toen ik net terugkwam uit Boston en een overleg had over gezamenlijke besluitvorming, werd ik door een oudere arts “snotneus” genoemd. Hij was al jaren met het thema bezig en verbaasd dat wij met Patient+ al zo ver waren.“Mag ik als snotneus opmerken dat….?” was mijn repliek. Sindsdien werken we prima samen aan het thema.’

‘Mijn opleider zei onlangs te merken dat het ondernemen verrijkend werkt op mijn werk als arts. Fijn te horen, maar ik blijf erwel alert op dat mijn klinische werk niet lijdt onder mijn bedrijf. Want mijn opleiding tot orthopeed is en blijft mijn prioriteit. Investeerders vragen soms aan me waarom ik me niet fulltime stort op Patient+, maar het is juist van meerwaarde dat ik arts en wetenschapper ben; ik hoor direct van patiënten waar ze tegenaan lopen.’

‘In de toekomst wil ik hoe dan ook “goed doen”. Zo heb ik meer grip op het leven en draag ik hopelijk bij aan de gezondheidszorg. Ik ben en blijf ten eerste orthopeed, mijn doel is dat ons bedrijf, waar inmiddels vijf mensen werken, uiteindelijk zo goed gaat dat het ook zonder mij kan.’

  • Maud Beucker Andreae Fotografie: Oof Verschuren

Verkoopinformatie Barbara Bui barbarabui.com; Hackett London  hackett.com; Pandora pandora.net; Strellsonstrellson.com; Suit Supply suitsupply.com; Ted Baker tedbaker.com; Tommy Hilfiger  tommy.com

Styling: Xaviera Aubri – Angelique Hoorn Management  Haar en make-up: Kimm Bakkers – Angelique HoornManagement  Met dank aan: Huis van Brienen hendrickdekeyser.nl

Bron: http://fd.nl/fd-persoonlijk/1134104/piepjong-en-aan-de-top
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s